برای شناخت حق از میان امور، ما موازین اسلام داریم و باید دید کدامیک بر  اساس آن عمل می کنند.
و طبیعتاً در هر کدام سر سوزنی هوا و هوس و منافع شخصی باشد طریق حق نیست.
و در برخی مواقع حق و باطل چنان با هم درآمیخته می شوند که به راحتی و با اولین نگاه نمی توان از همدیگر جدا نمود. در این زمان نیاز به بصیرت است، و بصیرت هم یعنی تیزبینی و موشکافی برای پی بردن به اینکه کدامیک هدفش الهی است.

برای دست پیدا کردن به این بصیرت به دو چیز نیاز است:
علم و آگاهی و شناخت و دیگری تزکیه نفس(که به وسیله تزکیه، اغراض و تعصبات و... کنار می رود)

ما نسبت به زمان گذشته، خارج از گود هستیم. و به عینه می بینیم که فلان شخص اشتباه رفته است و قان شخص درست. به راستی اگر ما در گود بودیم و حق بر ما مشتبه می شد چه می کردیم؟ وظیفه داشتیم که بصیرت به خرج بدهیم و خود را نجات بدهیم. چون مسئله کمی نیست.(ممکن است این بی بصیرتی موجب شود جلوی امام بایستی). و اگر در این مسیر اهمالی صورت گیرد در سرای باقی مؤاخده می شویم.
بحث ما اصلا در مورد افرادی نیست که با وجود بصیرت مسیر اشتباه را انتخاب کردهاند. حساب آنها که روشن است.
روشن است که موضوع حق و حقیقت محدود به زمان نیست، پس در این دوران هم ما نیاز به شناخت و مرحلهای بالاتر از آن یعنی بصیرت داریم.

توجه کنید، ما الآن در گود هستیم!
در این زمان یعنی زمان غیبت امام، بهترین راه برای اینکه جامعه در مسیر الهی پیش برود و از آن خارج نشود مسئله ولایت فقیه است، مسئلهای علمی و ثابت شده. (مسئله ولایت فقیه با مطالعه و تحقیق برایمان حل بشود و به این درک برسیم که در زمان غیبت معصوم نیاز به آن داریم و با پیروی از آن مسیر حق را پیموده ایم)

حال به دو ملاک که امام خمینی(ره) فرمودهاند و تطبیق آن را با این روزها:
پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.
هرگاه ديديد دشمنان از شما تعريف کردند معلوم ميشود عيبي در کار است.