زمين شناسي به معني نوين آن مطالعه جغرافيايي فيزيك و تاريخ زمين است. شناخت تركيب، ساخت و تكامل آن طي زمان. مطالعات زمين شناسي در ايران به معناي مذكور با تاسيس سازمان زمين شناسي كشور در سال 1341 هجري شمسي و با همكاري سازمان ملل متحد آغاز شد. اين بررسي ها تاكنون ابهامات بسياري را برطرف ساخته و به توليد اطلاعات با ارزشي منجر شده است.
فلات ايران سرزميني كوهستاني و بلند در جنوب غربي آسياست كه به دنبال چين خوردگي هاي جوان ترسير شكل گرفته و از ديدگاه زمين ساخت جهاني، بخشي از كمربند كوهزايي آلپ- هيماليا به شمار مي آيد. اين كمربند از خاور اقيانوس اطلس تا باختر اقيانوس آرام گسترش دارد. نخستين بار اشتوكلين ( 1968) با توجه به پيچيدگي هاي ساختاري و شرايط متفاوت رسوبي، ايران را به ده پهنه ساختاري- رسوبي جداگانه تقسيم نمود. اين پهنه ها توسط گسل هاي اصلي ايران از يكديگر تفكيك شده اند. گسل هاي ايران تحت تاثير جنبش هاي زمين ساختي، در سه امتداد اصلي شمال خاوري- جنوب باختري، شمال باختري- جنوب خاوري و شمالي- جنوبي قرار گرفته اند. فعاليت اين گسلها تغييرات عمده اي را در رخساره هاي سنگي ستبراي رسوبات و تحولات زمين ساختي سبب شده است.
در ايران زمين فازهاي گوناگون زمين ساختي شناخته شده است. ويژگي هاي كلي زمين شناسي ايران مانند پيكره هاي آذرين، دگرگوني، گسل ها، سكانس هاي رسوبي، و . . . پيامد اين رويدادها بوده است. مهم ترين فازهاي زمين ساختي شناخته شده ايران از قديم به جدید عبارتند از : كاتانگايي، كالدوئين، پيرتئن، ساوين، استيرين و آتيكن.