مروري بر آخرالزمان(1)
نيروي مخرب سلاحهاي اتمي به خوبي براي همه شناخته شده است، ولي حال كه ايالات متحده به اين سلاحها به عنوان سياست خارجياش اتكا دارد ، بد نيست خطر اين كلاهكهاي هستهاي را دوباره يادآوري كنيم.
پزشكان جهان در گزارش سال 2000 خود با هدف جلوگيري از جنگ اتمي، اثرات مخرب يك بمب اتمي 1 ميليون تني (با قدرت تخريبي برابر با ميليونها تن TNT) را شرح دادهاند. هماكنون در انبارهاي اسلحه روسيه و ايالات متحده دهها بمب از اين نوع وجود دارد.
درست در محل انفجار بمب اتم كه بيشترين تخريب روي ميدهد ، گودالي با عمق 300 پا و پهناي 1200 پا ايجاد ميشود. در عرض 1 ثانيه، در جو زمين گلولهاي از آتش به پهناي نيم مايل به وجود ميآيد.
سطح اين گلوله آتشين، حرارت و نيرويي 3 برابر حرارت و نور نقطه مشابهي در سطح خورشيد را توليد ميكند كه در چند ثانيه، اثري از حيات در زير اين گوي آتشين باقي نميماند و سوختگيهاي شديدي را به مردم تا شعاع 3 مايلي وارد ميكند.
پس از 12 ثانيه، موج انفجار – هواي فشرده ناشي از انفجار – در شعاع 3 مايلي، كارخانهها و ساختمانها را با خاك يكسان ميكند.
آوار ساختمانها كه توسط بادهاي ناي از انفجار كه 250 مايل در ساعت سرعت دارد حمل ميشود، در تمام منطقه جراحات مرگباري را به مردم وارد ميكند.
حداقل 50 درصد مردم منطقه فورا از بين ميروند و اين جدا از مرگهاي ناشي از تشعشعات اتمي و توفانهاي آتشين پس از انفجار اتمي است.
و البته، اين وضعيت كاملا فرضي نيست. بمبهاي اتمي كه تنها 1 هفدهم يك بمب 1 ميليون تني مخرب بودند در آگوست سال 1947 توسط ايالات متحده عليه ژاپن استفاده شد.
يك بمب اتمي در هيروشيما انداخته شد و حدود هشتاد هزار نفر فورا از بين رفتند و حدود دويست هزار نفر بعدها در نتيجه اثرات اين انفجار مردند. پس از آن نيز بمب مشابهي بر فراز شهر ناكازاكي انداخته شد.
در تاريخ 7 نوامبر سال 1995، شهردار ناكازاكي خاطرات خود را از اين حمله در برابر دادگاه عدالت بينالمللي اين گونه توصيف كرد:
«ناكازاكي به شهر مرگ تبديل شد و حتي صداي حشرات نيز به گوش نميرسيد. پس از مدتي، مردان، زنان و كودكان بيشماري در كنار رودخانه يوراكامي كه در نزديك شهر ناكازاكي است جمع شدند تا آب بنوشند.
در حالي كه پوست بدن و صورت آنها مانند كاغذي لايهلايه شده بود و از صورت و بدنشان آويزان بود. آنها در حالي كه عاجزانه كمك ميخواستند، يكي پس از ديگري در آب يا كنار رودخانه از بين ميرفتند و تودههاي انبوه اجساد همه جا به چشم ميخورد... چندين ماه پس از بمباران اتمي، 74000 نفر از بين رفتند و 75000 نفر نيز دچار صدمات جبرانناپذيري شدند.
اين جمعيت، دوسوم كل جمعيت ناكازاكي را تشكيل ميداد كه قرباني اين فاجعه شدند. فاجعهاي كه صحنهاي از آخرالزمان را پيش چشم مردمان اين شهر به نمايش درآورد.»
پزشكان جهان در گزارش سال 2000 خود با هدف جلوگيري از جنگ اتمي، اثرات مخرب يك بمب اتمي 1 ميليون تني (با قدرت تخريبي برابر با ميليونها تن TNT) را شرح دادهاند. هماكنون در انبارهاي اسلحه روسيه و ايالات متحده دهها بمب از اين نوع وجود دارد.
درست در محل انفجار بمب اتم كه بيشترين تخريب روي ميدهد ، گودالي با عمق 300 پا و پهناي 1200 پا ايجاد ميشود. در عرض 1 ثانيه، در جو زمين گلولهاي از آتش به پهناي نيم مايل به وجود ميآيد.
سطح اين گلوله آتشين، حرارت و نيرويي 3 برابر حرارت و نور نقطه مشابهي در سطح خورشيد را توليد ميكند كه در چند ثانيه، اثري از حيات در زير اين گوي آتشين باقي نميماند و سوختگيهاي شديدي را به مردم تا شعاع 3 مايلي وارد ميكند.
پس از 12 ثانيه، موج انفجار – هواي فشرده ناشي از انفجار – در شعاع 3 مايلي، كارخانهها و ساختمانها را با خاك يكسان ميكند.
آوار ساختمانها كه توسط بادهاي ناي از انفجار كه 250 مايل در ساعت سرعت دارد حمل ميشود، در تمام منطقه جراحات مرگباري را به مردم وارد ميكند.
حداقل 50 درصد مردم منطقه فورا از بين ميروند و اين جدا از مرگهاي ناشي از تشعشعات اتمي و توفانهاي آتشين پس از انفجار اتمي است.
و البته، اين وضعيت كاملا فرضي نيست. بمبهاي اتمي كه تنها 1 هفدهم يك بمب 1 ميليون تني مخرب بودند در آگوست سال 1947 توسط ايالات متحده عليه ژاپن استفاده شد.
يك بمب اتمي در هيروشيما انداخته شد و حدود هشتاد هزار نفر فورا از بين رفتند و حدود دويست هزار نفر بعدها در نتيجه اثرات اين انفجار مردند. پس از آن نيز بمب مشابهي بر فراز شهر ناكازاكي انداخته شد.
در تاريخ 7 نوامبر سال 1995، شهردار ناكازاكي خاطرات خود را از اين حمله در برابر دادگاه عدالت بينالمللي اين گونه توصيف كرد:
«ناكازاكي به شهر مرگ تبديل شد و حتي صداي حشرات نيز به گوش نميرسيد. پس از مدتي، مردان، زنان و كودكان بيشماري در كنار رودخانه يوراكامي كه در نزديك شهر ناكازاكي است جمع شدند تا آب بنوشند.
در حالي كه پوست بدن و صورت آنها مانند كاغذي لايهلايه شده بود و از صورت و بدنشان آويزان بود. آنها در حالي كه عاجزانه كمك ميخواستند، يكي پس از ديگري در آب يا كنار رودخانه از بين ميرفتند و تودههاي انبوه اجساد همه جا به چشم ميخورد... چندين ماه پس از بمباران اتمي، 74000 نفر از بين رفتند و 75000 نفر نيز دچار صدمات جبرانناپذيري شدند.
اين جمعيت، دوسوم كل جمعيت ناكازاكي را تشكيل ميداد كه قرباني اين فاجعه شدند. فاجعهاي كه صحنهاي از آخرالزمان را پيش چشم مردمان اين شهر به نمايش درآورد.»
واحد تحقیقات کانون فرهنگی هنری توحید
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۸۸/۰۷/۱۷ ساعت 6:58 توسط معاونت فرهنگی هنری کانون
|
بنام خدا